Na vijf maanden leven in kluizenaarsbestaan x96 de nieuwe Ora et Labora is een feit -  vertrouw ik midden maart de eerste viooltjes aan Moeder Aarde toe. Geen millimeter van vaders tuin blijft gespaard van deze eeuwig lentelachende gezichtjes. Aan de overkant bespeur ik trouwens bijna een invasie van geluk met die bloemen. De dag dat buurvrouwlief zelfs geen gewenst bezoek meer ontving, bekeerde ze immers tot Patroonheilige Der Planten in lijf en leven. Het gaat zelfs zo ver dat ik tegenwoordig, uit angst bij een potentieel bezoekje xe9xe9n of ander gebrouwd kruidendrankje naar binnen te moeten werken, ons contact heb beperkt tot uitbundig zwaaien vanachter het keukenraam.

Die avond verlaat ik mijn Violaceae voor de maartse magie die door mijn intern wegenstelsel borrelt. Ik hang aan een louche uitziende bar mannen te spotten waar ik het nooit mee zou kunnen vinden als ik niet een beetje veel aangeschoten, kortgerokt en in zaterdagavondmood ben. Voor ik het laatste glaasje rode wijn naar binnen laat donderen, heb ik al een verzameling briefjes op zak waarmee ik mits wat ondernemingszin een telefoonboek zou kunnen vullen. De laatste man x96 het type meer ego dan man x96 waagt een danspasje. Hij is op zoek naar een vrouw die down-to-earth is, een beetje humor heeft en diep filosofische gesprekken kan voeren. Of ik hem niet ken? Hij dramt een serie boekentitels op die doet vermoeden dat hij door zijn meest recente ex minstens vijf keer is gedumpt en nu wraakgevoelens koestert. Langs mijn poort! Fake! Action Fainting!

Naarmate de avond vordert, en ik de halve ijzerwinkel om zijn nek x96 made in Albania, wellicht – in het vizier krijg, verliest hij aan ideale schoonzoontrekjes. Het komt er zonder horten of stoten uit; op achtjarige leeftijd richtte hij met zijn broers de halve Belgenmaffia op. Schommelend op het lokale speelplein bedachten ze gedriexebn stoere plannen. Prullenbakken fikken, inbreken in rijke stinkhuizen en voorraden fake Armani-riemen inslaan in het Italiaans kwartier. De flikken hingen aan hun broek als bijen aan honing.

Voor we allebei in de nacht verdwijnen, vraag ik Ekrams x96 want zo heet deze boy met pooierlooks, geloof ik x96 medewerking bij mijn cultuuronderzoek: een wereldrecord Andere Nationaliteiten versieren. Mijn familie heeft namelijk niks met cultuur. Bij mijn vader thuis liggen de schilderijen op zolder, speelt geen radio en wordt Gezelles Verzameld Dichtwerk gebruikt als decoratie tijdens kerst- en feestdagen. De Bijbel leerde ik kennen als een mooi sprookjesverhaal, de Koran x96 vergeef me x96 als pure bezigheidstherapie. Belgixeb x96 Albanixeb strandt vanavond op 1 x96 1: hij zal het natuurlijk niet bekennen maar ik weet dat hij me na deze laatste bekentenis minstens potentieel leuk vindt.
Omax92s rode dakpannen juichen me vanuit de verte toe. Deze avond heb ik de danspasjesman een blanke Belg gemaakt.

De maartse magie loopt inmiddels op zijn eind. Via-via hoor ik dat mijn nieuwe aanwinst zich kapot werkt in de nachtclub, hij wil zo graag een Mercedes Benz op zijn naam. Als hxedj eenmaal gesetteld was, zouden die homies van hem nog steeds in de modder spartelen en van de miserie creperen. Ze hadden misschien wel de mooie ogen en exotische kleur maar waren zo soft als de pest: geen werk, OCMW-uitkeringen, Hakkelnederlands. Het onrijpe Belgixeb had hem verbitterd gemaakt: hij wou niet als een achterlijk illegaaltje in het station onder een luizendekentje slapen en gewekt worden door flikken. Dan kon hij evenwel zijn babax92s jachtgeweer tegen zijn kop knallen.

In de louche bar waar alles begon, ligt een boek op mijn plek, De kleine jongen en de dood. Ondergetekend: x91Jij was die avond als een wolkje voor mij, je liet de zon schijnen wanneer je woux92. De dag na de verschijning bracht hij de titel in praktijk. Zijn begrafenis werd een groot toneelstuk. Klokken luiden, de ziel van de Adelaar vloekt. De zienbaar oude moeder kan een glimlachje niet onderdrukken. x93Op 21 maart 2011 is Ekram Nasilsin, bruine ogen, donker haar en minstens twee monstertjes in zijn hoofd, de winnaar van de meest Ongelukkige Zielverkiezing geworden en daarmee uitgeroepen tot eerste blanke Belg.x94

Aan het station vang ik een glimp op van de jongen die het net niet voor me was. De lichtinval op zijn gezicht kleurt een meisjesgezicht jasmijnrood. Alles wat ik had is nu alles wat ik haat: zijn blauwgroene stem, detective-tochten op de bank, schuimkoppen en golven in de woeste mensenzee.

Boven het hoofd van de jongen cirkelt geluk: een meeuw krast de avond weg. Zo zal ik hem ooit neerschilderen, een hoopje geluk in dikke verf op doek.

De motor van de bus kondigt zich vertrekkenklaar aan. In mijn achterhoofd staar ik verrekijkerogen: het is tijd om te zien wat ik niet wil zien. Mijn zoektocht stopt waar ik echt x91thuisx92 ben: wellicht is Hij het nieuwe leven dat slapend op me wacht.

Ik kan als de beste beweren dat het verrijzenisgeloof en rexefncarnatie hand-in-hand gaan, maar tegelijk houdt het geen steek. Als het zieltje van Guido in verschillende lichamen zou zijn geweest, zouden we, minstens, in polygamie moeten verrijzen. Er is geen rexefncarnatie na de dood, er is geen aujourdx92hui meer, ook geen demain, er is geen mij en zeker geen jij, er is enkel het ruisschen van het ranke riet, en zelfs dat is er bij nader inzien niet.

De vriend is naar een dinertje van het werk, waarop vriendinlief (sinds vorige week: mezelf) officieel mee uitgenodigd is als x91partnerx92. Hij zou me best wel eens in een officieel kleedje willen zien, smsx92t hij en in gedachten stel ik me de daaropvolgende typische mannelijke vette knipoog al voor. Bij een dinertje denkt de x91partnerx92 in mij echter eerder aan de horde hongerige wolven die getrotseerd moeten worden, dan dat futiliteitje uit die legendarische kast van een tweehonderdtal stuks. Voorlopig kan ik nog op geen enkel verhaal een gezicht kleven en ik wil dat nog lang even zo houden. Ik mag me niet voorstellen dat ik de chef er Cliff-achtig uit zal zien vinden. Als ik heimelijk streepjes zet bij het aantal binnengekomen telefoongesprekken, zou ik Cliff tot de beste vriend van het vriendje promoveren. Volgens die laatste is Cliff boswachter, maar ik heb er alle reden toe te geloven dat hij ook een carrixe8re als boRsTwachter gemist heeft.

Als het al out of the question is dat ik meega als het meisje dat verantwoordelijk is voor de facebookstatuswijziging van de heer in kwestie, probeert de beste vriendin me alsnog te overtuigen. We komen tot het besluit dat een dinertje niet saai hoeft te zijn op voorwaarde dat je niet tussen een biggenchauffeur en een onderbroekenmodel komt te zitten. En we zijn jong, zo jong, zij en ik, dat mogen we in nieuwjaarsdinertjestijden niet vergeten: als we al een  kompas nodig hebben, moeten we ervoor zorgen dat het kompas in ons leven af en toe het noorden kwijt is. We organiseren een verkiezing van de meest wansmakelijke grap maar raken niet verder dan de rol van nieuwe vriendin die dochter-van blijkt te zijn en dat in alle vier windstreken met even veel geloofwaardigheid verkondigt.

Twee geruststellingen: ondergetekende blijft thuis, en voor de verkiezing van mens met het meest wansmakelijk karakter slagen we vandaag allebei met grootste onderscheiding.

De man op het einde van de straat heeft eindelijk gevonden wat hij zocht: een thuis, niet op deze wereldbol maar naar men zegt in een land hier o zo ver vandaan. Ik was bang voor die heer zoals ik vroeger bang was voor de boze wolf, want hij speelde schlagers in decibels die mijn oren deden toeteren.

Hier niet zo ver vandaan werkt een jongen die niet van Keen V houdt maar wel van mijn nietgemeende knipoogjes als antwoord op x93Je hoest zo. Ben je allergisch aan iets misschien?x94 Hij is mijn hoofdstuk zeven, de titel zijn naam en de paginax92s onze nog ongevoerde gesprekken. De jongen rijdt auto met xe9xe9n hand, maar niet als ik erbij zit want dan krijgt hij een juffrouwenpreek op maat.   

Het o zo fantastische neefje zwiert met een foetbalsprongetje een kus op mijn wang. Misschien is dat wel het ding waar ik tegenwoordig het meest van hou: mijn geluk, plakkend op een stukje huid. Volgende maand wordt het liefste dat ik zie zes. We vangen al bijna zes jaar de walvissen uit ons bad. Hij schipper, ik reddingsboei en tussen ons in de golven van het bad die briesen en niezen want koning winter is in het land.

Er is altijd wel iets: het nieuwe wildmenu, een vleugje noten, krijtjes, een boek, een stuk taart. Gelul. Die goeie ouwe weekendtijd van opstaan, met Playmobilmannetjes mijn toekomstig huis nabouwen en daarna in papax92s Audi naar de omax92s vlammen, is hopeloos voorbijgezoefd. Wat moet, moet op voorhand en liefst zo snel mogelijk gepland en uitgevoerd worden. Zonder persoonlijke hulpverlener, een agenda van de firma Ik en Jou en Alles daartussenin (& Zoon), red ik het niet meer. Ik zweer het: kan iemand me please een date versieren bij de x9124 uur om de dag door te komenx92? Ik wil je, blijf bij me, hou van me en ga nooit meer weg, zal ik geilig sissen in zijn oor. En x96attends chxe9ri x96 mijn biologische klok tikt. Wat dacht je van een 24-ling? Ja?! Jxe0xe0xe0xe0!

Het is gebeurd. Seks voor het huwelijk met een Tikkend Stuk Besef, natuurlijk. Niet. Maar de vriendin x96 van x96 vroeger en ik hebben weer eens gelachen, gespot en geshopt. Daarvoor is niets meer nodig dan een kookboek, SOS Piet bijvoorbeeld. De ingredixebnten: een mooie winterdag, exen en veel babbelwater, of warme chocomelk in ons geval. Sinds de laatste twee losers mijn pad kruisten, leerde ze skixebn en werkte achtereenvolgens als caissixe8re, bakkerin en poetsvrouw. Ik ben nog steeds dezelfde, vertel ik. De prinses zonder muiltjes. Het treinkaartje x91enkele reisx92. De letters van mijn naam die traag maar gestaag uit de typemachine van opa zaliger floepten. De eerste, de tweede en de derde beste van de bovenwaterwereld.  

De vriendin grijnst naar beneden, feliciteert me knipogend met mijn twaalfde paar laarzen. Meer dan 200? Euro? Jonge rode meisjeswangen. Mijn fucking maandloon. Sommige mensen kunnen amper een brood betalen, anderen hebben verrekijkersprijskaartjes in de ogen hangen, glimlach ik. Er komt een dag dat ik mijn luxeleventje voorgoed vaarwel zeg, ga ik verder. Dat ik hangtieten krijg door die xe9ne Zeeman x96 beha die in mijn kast hangt en alle venten mijn wasmachine afrennen bij het zien van mijn vergeelde sloggi-slip. Dat mijn sexy bikinietje dat ik van mijn vriend x96 Kerstman krijg, rechtstreeks van de rommelmarkt gebreid komt. Van breien gesproken.

Ik hou de vriendin op de wereld, zal ik later zeggen. Kijk daar, gil ik, een supergexefntegreerde Mocro die eruitziet alsof hij xe9xe9n van ons tweexebn wil x96 naaien- hemeltjelief! De jongen in kwestie, type rugzaktoerist, gooit de bommetjes uit zijn ogen en stottert in Hakkelnederlands x91ik dacht jij was mooi maar jij ben x85 lelijkx92. Ik donder op hem af. x91Insjallah man, groot en machtig maar een lulletje van een millimeter tachtig. Hxe8hxe8, zag ik daar nu net een BMW over je kop sleuren?x92

Vriendinnen, bondgenoten en bitches voor het leven en totterdood, verenigt u en ga heen in vrede.  

Ik ben keukenprinses, zangeres en schrijfster. Liefhebster van hemelsblauw, weiden met gitzwarte koeien en het Egyptische mummie-verleden. Ze noemen mij al lachend Zonnebloempje, Groen buurvrouwtje (mijn tuinspecialiteiten zijn een feit) en tante-mijn. En dan is er nog mijn x91serieuzerex92 ik: mevrouw R., juffrouw Louise, nummer 287 bij het vlees en nummer 230 bij de kaas, die van naast de deur, x85
Ik kan er mee leven. Althans, dat vermoed ik, want van de eeuwige jachtvelden heb ik geen idee hoe ze eruitzien. Iets bruiner, levenlozer en anoniemer dan dit aardse paradijs, dat staat vast.

x92s Morgens om zes ben ik steeds van de partij. Sommige mensen doen aan cyclocross, duiken of parachutespringen, maar als ik de zon zie op- en vervolgens ondergaan geloof ik pas echt dat ik leef. Te zessen komt mijn inmiddels achttiende vaste postbode langs: hij gooit zijn krant net naast de brievenbus, de extra bijlage een halve meter verder. Geen idee of naast de x91nieuwe manx92 ook een x91nieuwe postbodex92 bestaat, en als dat zo is, heb ik vast weer de uitzondering op de regel vast.
In mijn fantasie heet hij Mark, de postbode. En nog een strobreed verder in die fantastische wereld groet hij x92s morgens de stoel en het brood op de plank en die visselijn-mijn. Wachtend op mijn actuele paginax92s bedenk ik een nieuw resem wat-als vragen. Wat als postbode Marc op een dag postbode Wouter, nummer negentien van Belgixeb, wordt? Wat als mijn krant op een dag xedn de brievenbus belandt? Moet ik schreeuwen, mopperen, zuchten? Ja, wat als ik zelfs dat niet meer kan.

Dat opstaan is xe9xe9n punt. Veilig de dag doorkomen, twee punt xe9xe9n. Als tandartsassistente bij H. Eden zie ik ze allemaal: advocaat, dokter, tandarts, leerkracht of dakloze. Als het erop aankomt wil iedereen graag aan de tand gevoeld worden. Ware het niet dat ik later gevangenisdirectrice of politierechercheur wou worden, tandartsassistente is een echt menselijk beroep. Met de mond open, het lichaam liggend in de lucht, is zelfs den Duits door en door te vertrouwen. En ook meneer Bart. Meneer Bart was vroeger Belgisch oorlogsduiker en werkt nu bij de marine. Het type man in bijhorend blauw pakje dat af en toe een serieuze dosis mondspoeling kan gebruiken. Of mevrouw Depraetere: altijd aan het woord. Op de bus wisselt ze met meisjes van negentig ideexebn uit over een nieuwe soort breiwol, maar ze zag nog nooit een breinaald van dichtbij. 

Tandartsassistente dus. Vader wou me liever achter de bureau van zijn suf interieurbedrijfje zien, maar aangezien we het tegenwoordig enkel op mijn verjaardag goed kunnen vinden, koos ik voor een minder kleurige sector en liep de o zo geliefde zus met mijn baan weg.
Mijn vader is van het oude principe: leven om te werken en rusten op de eerste dag van je pensioen. Dochterlief (lees: ik) is meer van het x91werken om te levenx92 en rusten op de eerste dag van het weekend. De vrijdagavond is het Vrijdagavond en ga ik pas slapen als de uilen huilen en het donkerder dan donker wordt. En in het weekend ga ik werken in het zwart, tot ik genoeg geld verdiend heb voor een duurder kleedje of een walgelijk dure muts zonder sjaal en wanten.

Ik geef toe, af en toe ben ik meer verpakking dan inhoud. Daarom ben ik schrijfster, hoewel ik met moeite woorden vormen kan. Er zit iets in mijn hoofd en dat gaat zo.

Sinterklaas wil niet meer
Decembersneeuw en foute Pieten:
Pakjespiet x96 Vrouwtjesmiet x96
Koekjespiet – Afscheidslied

Sinterklaas wil niet meer
Kleine dievenkindjes
Koekjes, mandarijnen
Autox92s, fietsen, treinen

Sinterklaas wil niet meer
Donkere nachten, op daken
en straten
Geef mij ook een kado,
ik wordt het beu, verjaren zo.

Maar nu, die waslijn, met schreeuwerige t-shirts en te slechte wintertruien. O vadertje vorst, kom de koude oogsten. (wordt vervolgd)

 Afgesproken met T. in Le grand cafxe9, op wandelafstand van the november-place to be en dus in het centrum van de horror. Straks valt er vast een pompoen op zx92n hoofd, ontwaakt mijn hollandse betovergrootvader of dondert het Hier-vloekt-men-niet kadertje naar beneden. Lachen, man.

 T., mijn vriend, maar niet mijn vriend-vriend, ik heb je iets te vertellen, denkt het gewirwar aan herfstblaadjes in mijn hoofd. Als het straks winter wordt en de bloedige storm en wind niet alleen op zee opsteekt, zal onze boom genadeloos knakken in het o zo grote mensenbos. De takken zullen wuiven, hun bladeren geluidloos neergevlijd tussen al die kleurige doden. De stam zal ingekerfd worden met fuck youx92s en kisses en prille liefdesletters, overdonderende hartjes met pijlen zullen regeren.

 Liese, luister je even? zei ik later tegen een avonddromend meisje van zeven. Haar huid, o zo mensenkleur en haar haren, nog lichter dan stro. Als zij slaapt, gaat de hemel een klein beetje open. Ze praat over een hamburgermannetje en een griezellolly en ik voel me plots zo ontzettend oud. Dat x91prins-op-verkeerde-paardx92-verhaal komt later wel.     

Ik hang in een voor mij steeds bekender wordend bed. Zonder herinnering kan ik ook aan deze plek niet meer voorbij. Huiswerk tussen de lakens. Waarheid, durven of doen en een vleugje massageolie ter bevordering van dat alles. Geen idee of het iets wordt met nummer achtennegentig, maar daar denk ik nu eventjes niet over na.

Of toch? Ziet hij een carrixe8re als bloemenverkoper wel zitten? Op welke leeftijd werd hij verliefd op dinosauruskoeken? Wat is zijn favoriete lingeriesetje? Dat gele, waarin hij me de meest sexy banaan der fruitmanden noemde?

Geen verbale reactie te bespeuren op planeet Mars. Fuck off, sukkel.

Zou iemand in deze vieze, vuile mensenwereld al in de gevangenis zijn belandt voor het ontwijken van mannelijke giraffenpoten? Ik ben wat dat betreft ook niet bepaald de winnares Meest Discrete Opmerkingen. Boze blik, handjes af, benen dicht en de lol is er meteen af. (Een beetje zoals die keer dat alles goed zat en ik wel driehonderd jaar zou worden. Een hemelsblauwe lucht door het raam, een nieuw geurtje op een fris gewassen mannenlijf en tweemaandse vlinders in de buik. En aan de deur een homovriendje met een nieuwe fietsx85)

Voor we verder gaan dan het typisch stelletjesgefoefel laat ik hem minstens drieduizend-en-xe9xe9n keer zeggen hoe fantastisch ik wel ben. Met een beetje bijles, krijg ik hem waar ik hem hebben wil. Juist nog even toestemming aan papalief vragen.

<keith> heb een groot hart

<Alizee> ik ga de was ophangen